
Bir türkü var dilimde. Söyleyebilmenin tek şartı hüznün tanımını yapabiliyor olmandan geçiyor. Yürüyorum. Nasıl tutarsam daha güzel duracağını hiçbir zaman bilemediğim ellerim de cebimde üstelik. Rahatım. Çünkü bir laf duydum öncelerden. Yürümenin dışında bütün eylemlerin adı kaçıştı !