Niçin Ağlıyorsun Elisabeth Mutlu Değil miyiz ?
Bu sefer de böyle olsun deyip koltuk/araç/hareket saati önemsemeden atladığım gibi tuttum anadolu yolunu.
İnsanı ailesiz bırakmayan Râbbe münacaatla.
Yolculuk esnasında en hissiyatsız insan bile bir muhasebeye girişir, yolculuğun şanındandır bu.
Benim de hep öyle olurdu, yine oldu. İyi de oldu. Kalbimin sürümünü yükselttim : )
Giderken yakışıklı abimiz, şık adam Selahattin Yusuf bana eşlik etti.
Kitaba öyle bir dalmışım ki koltuk arkadaşım kitabı anlatmamı istedi.
Ki basit bir kitap okuyucunun bile nefret ettiği birşeydir bu. Ve takiben kitapları takas ettik.
O şanslı idi, benim nasibim P.D. James’inÖzel Hastasıydı.
Ayıp olmasın diye biraz gezindim cümlelerde ama hayatı yeterince ekşın olan bir zatı şahanenin polisiye romana çok da
ihtiyacı yoktur aslında deyip kitabı teslim ettim.
Bizim Selahattin beyi beğenen arkadaş kitaba talip olunca bende kime niyet kime kısmet dedim.
Amasyalı cici bir arkadaşım oldu bu vesile ile ama bir kitapdan da olduk.
Ne diyelim efendim edebiyat kazansın yeter bize :p
Dağ,orman,kır,engebe,kayalık,çayır, çimen gezdim.
Dillendim. Dinlendim.
Gökyüzüne bakıp “Şükür olsun Rabbim sana” diye çığlık atan o kız bendim !