Şanslı kişi üst komşunun kızı oldu. Benim açmaya çalıştığım apartman kapısını inatla kapamaya çalışıyordu, sonunda fiziğin kuralına karşı koymaktan vazgeçip içeri girebilmemi sağladı. “Merhaba nasılsınız” diyalogunu hatırlıyorsunuz değil mi, işte bende aynen o kız gibi şirinimsi bir mimikle “merhaba,nasılsınız?” dedim. O sahnenin bundan sonrası bizimki gibi olmadı ama. Odunumsugillerden gelen bir eşrefi mahlukatla monolog bir konuşma yaptığımla kaldım. Evimin kapısını açarken o şirinimsi mimikten geriye kalan Aliye Rona’ya az kala “alacağım intikamımı,kaming suun” ifadesi oldu.

Birkaç gündür kendime bunu eğlence edindim, ki Allah’da benden yana sabah işe giderken yada dönerken arasıra karşılaşıyoruz. Her seferinde bu soruyu sormak nasıl eğlenceli anlatamam. Hatta diyalogu(!) geliştirip “maşallah bugünde çok iyi görünüyorsunuz” diye psikolojik tacizimin zaferini kutluyorum. Bana ifrit oluyor ve ben bunu bilmenin mutluluğundayım.

Ne yani komşuluk hazzını yaşamak için ille de yeşil oba çizgi flimi gibi örüklü Ayşegül’ü,Mualla hanımı yada Şakayık ailesinin gendümeli çorba yapıp komşusuna götüren Necla hanımımı arayacağız. Gerek yok efendim biz çorbamızı yapmasını biliriz.

Hem bence metropolde “komşuluk öldü” diye kürsüye çıkanları görürseniz bana yönlendirin. “Ölmedi be, öldürdüler üstadım!” diyeceğim, içimi dökeceğim.

Neyse uyumam lazım, daha sabah kalkıp  komşu kızını yakalayıp hal-hatır edeceğim.

]]> http://www.syrsfr.com/?feed=rss2&p=838 http://www.syrsfr.com/?p=830 http://www.syrsfr.com/?p=830#comments Fri, 27 Aug 2010 21:36:54 +0000 admin http://www.syrsfr.com/?p=830 Mesainin başlaması, bayram tatili ve ceylan derisi turuncu koltuktaki amcaların kararına ihtiyaç duyması ile tercihe zorlanan kafası karışık kız evladı, yıllarca kır güvercinin/kır atın peşinden koşan babaya fikir danışırken aslında “boşver, gel” cümlesini duymayı beklemektedir. Kısa bir vatandaşlık dersi alıp, bireyin oy kullanma mecburiyeti ve siyasi analiz öğütlerini dinledikten sonra “üzülme,hayırlısı olsun” cümlesini  duyunca, evlat aslında fona çoktan “bir bayram sabahı” şiirini yerleştirmiştir. Geriye ellerinden öpülen bir baba ve kafası hala karışık bir kız kalmıştır.

Yukarıdaki paragrafdan çıkarılacak en genel yargı aşağıdakilerden hangisidir?

a) Mührümü basarım ki; bu bayramda ‘herhangi bir gün’ olmaya şimdiden namzettir.

b) Mührümü basarım ki; bu kız 892 km gidip bir saat kalacak kadar ailesini özlemiştir.

c) Mührümü basarım ki; kız evlatlar ve babalar içinde ‘apolitik’ kelimesi geçen beş cümle kurmalıdır.

d) Mührümü basarım ki; benim sadık yarim İstanbulumdur.

Pek bir eksiğim değildi ama kınamaya gör birşeyi illa yaşayacaksın. İstatistiki olarak açıklayacak olursak on hatundan dokuzunda olan isim yazılı kolyelerden artık benimde var! Oysa o azınlıkta kalmak nasıl bir güzellikti anlatamam.

Bir arkadaşın hediyesi ile artık bu lüksüm yok. Hediyeyi alınca “ay ne gereği vardı” repliğim cidden “ne gereği vardı”yı anlatıyordu aslında.Oysa kitap yada rengarek kalemler alınınca bile hala sevinebilen insan topluluğundanım ben.

On hatundan dokuzunda gördüğüm ve görmekle birlikte köydeki babannemin ineklerinin kulaklarında olan künyeyi hatırlatan (teşbihi eşeleme özgürlüğünüz mevcuttur) o kolyeyi takamasam da saklarım sanırım.

İsimleri yada alfabenin harflerini rahat bırakın. Sosyal hayatınızdaki bir diğer kişi için  inanın bunun hiçbir önemi yok inanın bana.

hamiş: arkadaşım bir blog sahibi olduğumu bilmiyor ve bunun huzuru ile nokta

]]> http://www.syrsfr.com/?feed=rss2&p=816 http://www.syrsfr.com/?p=808 http://www.syrsfr.com/?p=808#comments Wed, 18 Aug 2010 18:44:53 +0000 admin http://www.syrsfr.com/?p=808

Siz evde yokken böcekler dilediklerince gezip tozarlar ev sahibi gelince genel etik kuralı olarak saklanırlar falan değil mi ?

Yok sevgili metin, kiracılarımın yüreğimi hoplatmak gibi zalim bir hobileri var.

İşi ileri götürüp birgün kapının girişinde toplanmış eşyalarımı,valizimi bulmaktan korkar hale geldim.

Yuvalarına gidince “yine korktu lan” diye kıs kıs güldüklerinden eminim

Çok muzdarip,çok melul,çok mükedderim sevgili metin.

Böceklerin bir gün bana hayatı sorgulatacaklarını falan hesap edemezdim oda ayrı bir mesele yani.

]]> http://www.syrsfr.com/?feed=rss2&p=801 http://www.syrsfr.com/?p=788 http://www.syrsfr.com/?p=788#comments Fri, 06 Aug 2010 20:22:32 +0000 admin http://www.syrsfr.com/?p=788 Temizlik yapan teyze: İrem bana biraz yardım eder misin?

Ukala yeğen:Bir şartla.

T.Y.T: ?

U.Y:Dinlediğin o iğrencimsi müziği kapatırsan.

T.Y.T: Bir kere o iğrenç bir müzik değil hem her türk kadını gibi temiz bir ev çalışması için olması gereken bir şey o.

U.Y:Bu şartlar altında çalışmam imkansız.

T.Y.T:Demet Akalın’a da katlanabilmek inan bunun kadar acı verici, empati kurmaya çalışsan?

U.Y:Mümkün değil.

T.Y.T:Kültürel açıdan falan girsem olaya?

U.Y:İlgilendirmiyor teyze, toz bezi ile Azerbaycan halk dansına geçeceksin diye ödüm kopuyor.

(ve annelerden çalınan bir rol hamlesi ile ayaktaki terlik hedefe ulaşmaya çalışır…)

İrem’e anlatamadım içimde kaldı. Cavit Tebrizli İran’da Farsça şarkılar söylemesine zorlanmakla birlikte tepki olarak Tebriz radyosundan ayrılıp Türkiye’ye gelmiş, Türk vatandaşlığını kabul etmiş bir sanatçı. Azeri mahnılarının has adamıdır.

bazen ince bir dal olmak gerekir

kırılmak için:

ama dünya kütüklerin…

ağlayamaz herkes;

ağlayabilecek kadar büyümek gerekir:

dünya ise küçüklerin…

sevemez herkes

bir orman  olmak gerekir sevmek için:

bak ki dünya çöllerin…

ve vâkur bir damla olmak dalga için

katılmak okyanusa aşk için, isyan için!

Can sıkıntısı gidermek için bilgisayarın video arşivinden rastgele seçileni izlemekle oldu herşey.

Sonra meşhur valimizi hatırladım.

İki video arasında 7 farkı ya da ne bileyim bağlantıyı bulmaya çalışmayın.

Dünya zaten o kadar anlamlı bir yer değil.

ki

kelamı

y

a

n

y

a

n

a

getire

mi

yor

s

a

m

suç

ben

im

mi

¿

Bir sabah kalksam hayata dair tüm kelimeleri unutsam mesela, gül tenimde yara açanları, dik durmaya çalışmama rağmen kamburumu çıkartanları, midemi bulandıranları unutsam mesela ya da bıraksam bu afaki seansları, boşver deyip şiire sığınsam. Tufan bitince söz veriyorum Allah’ım hemen geleceğim.

allah’ım kaderimde anarşi ve protesto
antidepresanlar ve içi boş bir gardırop
ne de çok yer kaplıyor mesela al pacino
yardımın gerekiyor kadıköy’deyim stop.

allah’ım kaderim bu sentimental ambargo:
alternatif referans potansiyel salvo yok,
sadece klostrofobi, hicran türbülans ve şok;
cariyeler çekilmiş yeraltına cumburlop.

allah’ım kaderimi sen yazdın sen bilirsin
kalbim oyuncak mı ne, ne kolay kırılıyor?
“deplasmandır bu dünya” diyor albino şeyhim
plasebo yutturuyor bana depresif doktor.

allah’ım kaderimden şikayetçi değilim
aksine bahtiyarım evrende bana da rol
verdiğin için şahsen, allah’ım bizler senin
falsolu kullarınız, n’olur bizden razı ol.

M.Menteş

yüzümü bırakıp geçiyorum yanınızdan

içimde sıra sıra iklimler

salkım salkım hüzünler

hiç kimse tanımıyor

hiç kimse yanmıyor!

“M.Çelik başka bir düşü yaşarken, M.Yılmazyıldırım ise yoluna tek başına devam ediyor. Yine müzikle , yine aynı, ama daha büyük bir düşle bizi yakalayacak..”

kalbimi ıslatan yağmur sizi de yaksın

madem ki aşk içindi her şey

madem ki yok aştan gayrisi

madem ki râm olmak vardı güzele

ezelde ve yeryüzünde

diyelim belki aşk

belki hüzün

adını nasıl unutursa insan ne kadar eskirse bir yazı

kendime ordular biçiminde

bir belge sunmalıyım öldüğüme dair

“Cevaplaması çok zor bir soru. Murat müziği bıraktı. Müziği bırakma sebebi de ilâhî boyutta. Allah’a yakın olma durumu”

durup dolaştım kendimde

gece mavisini gece mavisiyle kandırırken

gözlerime vuran kalbine inanmıştım

inanmasam

kimliksiz bir bulutun kırık düşen yağmurundan sonra

göğsümde bir çocuk şenliğiyle uyanmazdım

inanmasam

bıraktığım yol tekrar bana dönerken

naftalin kokulu bir sandıkla bekletilmezdim

inanmasam lal olmazdı bakışlarım!

“….gayet yobazca açıklamaları geldi, o noktada silindi kafamdan”

çözemediğim bakışlarının kentinde

bir düş sokağının sakiniydim ben

ninovadan gelmiş

“Dinsel bir seçim.Grup mantığına karşıyım “

“18 yıla dayanan bir arkadaşlığımız var.  Benzemeyiz birbirimize Murat’la. Ortak yanımız, sadece çok iyi müzik dinlemek ama aynı müziği. Hayat içinde genelde anlaşırız ama farklılık da var.Hep birlikte değiliz. Konserden konsere birlikte takılan adamlarız. Yani farklıyız…”

“düş sokağı katili”

yani kendini kaçırır mı hiç insan,

yine kendi içinden

namazım bozuluyor çığlığımdan

“…istediğini olabilir sorun değil. hem bu kadar değişmişken barışın murat çelik ile tekrar sokağınızda mahallenizde şarkılarınızı yapın”

çocuklar ellerini yıkıyordu

o gözlerini kalbiyle yıkıyordu!

“hükümete yaranacağım diye kendine ziyan edendir”

lâl oldum!

lâl oldum!

ya rabb

lâl oldum kendime!

lâl oldum içime!

lâl olmuş dillerin ardında

ihanetin eskitemediği bir umut vardır

oradan girilir aşkın elif haline!

aşk hakkında söylenen her söz

söyleyeni aşktan uzaklaştırır

belki de uzaklık yakın olmaktır

evvel-i ahir

zahir-i batın

ben size şah damarınızdan daha yakınım!

Trt’nin en sevdiğim yapımı ‘Ömür Dediğin’.

Cumartesi günü açıp bir izleyin, salya sümük ağlayıp dönüp ananızın babanızın elinden öpün.

Hafize teyzemin diyecekleri var:

‘Şimdiki bolluklar gençlerimizin başına vurdu!’

‘Ula hayat bu kadar ucuz midur?’

“Paris’te, hayvanlar bahçesindeki boalara on-onbeş günde bir, canlı bir oğlak verirlermiş. O günlerde kafeslerin önü meraklı seyircilerle dolarmış: Bu iri yılan, bu oğlağı nasıl yutacak?

Yine bir gün, bu şöleni görmek için halk bir kafesin önüne yığılır. Oğlağı içeri salıverirler. Boa, başını diker. Korkunç ağzını açar. Avının üstüne yürür. Ama, şaşılacak şey! Keçide ne titreme, ne haykırma; hiçbir korku belirtisi yok! Kahraman hayvan, sırtını kafesin uygun bir yerine vererek, kendini koruyucu bir durum alır. Düşman bekler. Boa çatallı dilini oynata oynata yaklaşınca, çevik oğlak gerilir, düşmanın avurduna hızlı bir boynuz yerleştirir. Koca yılan, kangalları allak bullak olarak geri çekilir.. Büzülür. Avı karşıdan bir süre öfkeylesüzdükten sonra, ikinci saldırısını yapar. Keçi bu sefer, öncekinden hızlı ve çabuk birkaç boynuz vuruşuyla düşmanını yaralar. Yılan bu defa daha uzağa çekilir. Ama açtır; kısmetini yutmak için bir süre sonra yine atılır. Aynı sert ve çevik karşı koyuşu görür.

Yaban ormanlarında aslanların, kaplanların kemiklerini kıran boayı, bu oğlak tam üç saat uğraştırır. Kendini yedirmez. Kapalı kafesin içinde, denk olmayan iki gücün çarpışmasını, soluk soluğa bir çoşkuyla izleyen halk bağırmaya başlar: ‘Yetişir artık! Bu oğlak hayatını inanılmaz bir direnişler kazandı!..’

Hayvan bahçesinin görevlileri gelirler. Oğlağı kafesten alırlar. Boynuzuna, bu olağanüstü kahramanlık destanını belirten bir madalya asarak bahçeye salıverirler.

Bu oğlak, günün en ünlü savaşçıları arasına girer. Artık halk, boalardan çok bu şaşılacak keçiyi görmeye koşar.

Önce kendine güven duymak.
Sonra sebat etmek.
Bütün mucizeler, işte bu iki huydan doğar.”

* Boa Yılanı ile Oğlak, Hüseyin Rahmi Gürpınar,İlkokul Türkçe 5, Milli Eğitim Bakanlığı Devlet Kitapları

Okuduğumuzu anladık mı?

1) Direnemeyen keçilere ne olmuş?
2) “Şölen” ne demek?
3) Boa niçin kafeste?
4) Oğlakları önceden öldürseler olmaz mı?
5) Halk niçin soluk soluğa çoşkulu?
6) İşkence neye denir?
7) “Şecaat arz ederken sirkat söylemek” ne demektir?

Çocukken de böyleydim. Yerde kalabalık bir karınca grubu görsem  “ayy kaza olmuş, trafikte kalmışlar” ya da “hımm sanırım düğünleri var bugün”   sesli düşüncelerime dair “aa evet bak buda kız evi olmalı” diyen  istihza sahibi  biri mutlaka olurdu yanımda.

Köyümüzde bir Cemile teyze vardı. Kelebek deyince aklıma birde o gelir. Kelebekler -sanki sevimliymiş gibi- onun etrafında dönünce oda bastonu ile cephedeki asker ciddiyetiyle taaruza geçerken içim ezilirdi. Ölenin ailesi , çocukları var mı acaba diye düşünürdüm. En afilli sloganı “ellere kalasın kepelek”  ile hamlelerinden vazgeçmezdi. İşte o günlerde karar vermiştim, yetmişi devirmiş bir teyze olursam ve bir kelebek yanıma gelirse onu kanatlarından öpeceğime.

Tırtıllar bugün toplu bir törenle kelebeğe dönüşmüş olmalılar. Cadde de yürürken kelebek kortejinin bana eşlik edişinden anladım bunu. Parfumerideki “çiçek kokulu” diyaloğuyla alakası yok olayın. Camdan içeri girişleri, parka çıktığımda yanıma gelişleri beni sevdikleriyle alakalıydı.

Yağmur başladı. Radyodan duydum. Yağmur özellikle bu yakada etkili olacakmış, kendinize sığınak bulun, şemsiyeleriniz yetersiz kalabilir. Kendinize dikkat edin, görüşürüz.

Tamam arkadaşlar, dağılabilirsiniz!  Tatil.

Bence “Etme kulum bulursun, inleme kulum ölürsün” atasözü için çok iyi bir örnek  cümledir.

Ve yine bence  “Zülfiyare mi dokundum?” deyim için çok iyi bir örnek  cümledir.

Otobüsün durağa yanaşmasını bekleyemecek kadar acelesi olan emanet sahibi(!)  abimiz ve tahminen dokuz on yaşlarındaki uzun kirpikli çocuğun otobüse bindiğinde herşey normal gibiydi. Şoföre ücreti verip ‘abi bu çocuk köyden geldi akrabam, bilmez buraları sen onu Kar Kuyusu’nda indir ‘ demesiyle otobüsten inişi saniye cinsinden birşeye denk geldi. Mahçupluğun tanımı ne deseler “işte o çocuk” derdim şüphesiz o an. İstanbul’a ilk geldiğimde dokuz yaşında olmama rağmen ilk gelen herkes kadar ürkmüştüm ki bir an ufaklığın bunu ne derecede yaşayabileceğini tahayyül bile etmek istemedim.

Çocuklarda özgüveni destekliyoruz da sanırım kastımız tam da bu değil gibi. Sebebsiz tedirginliğim haksız da sayılmasın. Ondan birkaç durak önce inecek olmam ve işe yetişme mecburiyetim bugünün de derdi olsun bana! Emanet yine yalnızdı.

Kayıp aranıyorlar, böbrek tacirleri, dilencisi… Üff. Kötülük tellalcısı değilim ama bu diyarlar bağında bahçesinde güvenle gezdiğimiz  köylerimiz değil artık. Emaneti bırakan veya emaneti alacak olan insanın hiçbir mazareti o ufaklığın ürkek bakışını silemez bu dünyadan…

sonra gerek kalmadı.

Elendim ve elenişin sırrını sulara gömdüm.

Sahilsizdim. Hakikat gibi.

Hakikat de sahilsizdi. Benim gibi.

Bir türlü göremedi dünya, ben bir hakikat idim.

D.Cündioğlu-Hz İnsan-s-9

Ben de tanımıyorum ama daha önce kimseyi böylesine tanıma arzum olmamıştı.Pencerenin kenarında pusudayım desem yeridir.Özgüre dair olaylar kurgusu bizim ev dolaylarında bir yerlerde geçiyor.Aslında zaman mevhumuda yok,  Özgürümüz yeterince özgür çünkü!

Sabahın kör vakti. 12-15 yaş aralığında mahalle çocuklarının pencerenin dibinde  “Özgür! Özgür!” seslenişlerinin kesilmesi beklemekle birlikte uykunuzu ebediyete yakın bir yere uğurluyorsunuz, hadi geçmiş olsun. Kardır, İstanbul çocuğudur sizin için şimdilik teselli cümleleri olabiliyor.

İkindi vakitlerine yakın bir zaman. Adı tatil ya;  kitabı/kahveyi/aylardır okunamayan dergileri/sıcak su torbasını birbirleriyle görev zincirine bağlamışım. Hepsi halinden memnun ben onlardan memnun. Keyf dolaylarında bir yerlerdeyim. “Özgür! Özgür”! seslenişlerine  aldırmayaşımın
benim için alacakaranlık kuşağının başlangıcı olacağını nereden bilebilirdim.

Yüksek tahminle evimizin ablası Özgüre sesleniyor. Seslenmek dedikse saniyeler ulanıyor dakikalar oluyor o cinsten. Hani şu sabah ki Özgüre. Az biraz zaman sonra pes edip  sesi kesiliyor. Dağıldım okumalara. Öyeyse şimdi zamanıdır deyip projene çalış diyen içsesime kulak verip bilgisayarın başına geçişimle birlikte takiben evin annesi camda: “Özgür! Özgür!”

Hayır olamaz, Allah’ım mücrimim biliyorum ama bu sınav pek bir ağır. İnatla bekliyorum annenin susmasını . Üst komşu ile camdan cama muhabbetiyle birlikte fasıla bulduğu yerde “Özgür! Özgür!” deyü deyü beynimin içinde geziyor.

İsmimiyle müsemma mı desem, herkes tarafından aranan kişilik mi desem, özgürlüğüne mi desem ne desem bilemiyorum. Özgürümüzle hemhal olmanın derdindeyim.

Evde dinlenemek haram oldu, at kendini dışarı en iyisi yorulda hakkını ver diye arşınlanıyorum sokaklarda. Eve  dönüş, candan öte dostun telefonu, oh evim evim güzel evim modu.Görev teslimi ve tok sesli babamız camda. “Özgür! Özgür!”Hayır, hayır uyandırın bu kabusdan beni, lütfen !

Tatil bitsin, ben işime gideyim, akşam Özgür evine ulaştıktan sonra ben evime geleyim.Kaldığım yerden hayatıma devam edeyim.

Özgürler ölmesin !

Amin.

Haftasonu eski işyerimdeki arkadaşımın nikahına gittim. Bir kez daha tecrübe ettim ki nikahlara ha yetiştim ha geç kalacağım korkusu ömrümün yarısını götürüyor. Evet evet kesinlikle öyle.

Bir Allah dostu der ki ‘hayırlı eş Allah’ın kuluna özel bir ikramıdır, hayırsız eş ise dünyanın en ağır imtihanıdır’.  Bu minval de hepimizin arzusudur birinci kısım ile hemhal olmak.

Asri zamanda artık unutulmuş,yaşanmayan bir aşk tutulması onların ki. “Anne, babamla nasıl tanıştınız” sorusunun dolu dolu cevabı yani onlar. Yıllar önce Malezya İslam üniversitesinde öğrenci iken başlıyor film. Okurken ailelerin iznini içeren evrakları konsolosluktan alıp, işlemleri hallederken kavga edip vazgeçiyorlar. Türkiye dönüş sonrası tekrar başlıyorlar. Ama bu sefer yuva kurmak için o cesaret kolay gelmiyor, şartların olgunlaşması derken yıl yıl üstüne biniyor.

Hatta arkadaşıma en son “bence ısrarcı olma, Allah nasip etmiyorsa ya kerim deyip yoluna devam edeceksin” dediğimi bile hatırlıyorum. İçten içe durumuna üzülüp, olmayacağını en hızlı şekilde anlaması, enkazı kolay kaldırması için dua ettiğimi bilirim.

Nikaha davet mesajı gelince şaşkınlıkla birlikte adayı merak ediyordum doğrusu, salona girdiklerinde ise “ey aşk nelere kadirsin” cümlesi döküldü dilimden. Enişte bey Filistinli. Türkçeyi bilmiyor, gelin hanım memurun sorularını tercüme ederek devam etti merasim. Ama “Evet” demeyi öğrenmiş : ) Tarihin en gür damat “evet”i idi yani.

Allah neseplerini hayırlı kılsın inşallah.Allah iki cihan eşliliği nasip etsin onlara ve  O’nun rızasındaki herkese.

Ayrıca birşey daha var; hayatınızın güzel anlarından birinde fotoğraf çekinirken, o belediye başkanın adının veya resminin olması gerçekten iğrenç birşey fikrimce. Koltuktaki amcalar tez zamanda bunu anlamalı, algılamalı bence. Birde Ebru Gündeş, Hadise’nin fonda ne işi var ya ?

Hatta en son ben salondan çıkarken enstrumantel hali ile “yanlız kullar” (halk arasında bilinen adıyla “yedi kocalı hürmüz” ) vardı bilemiyorum yani kurumsal bir baskı gibi geldi bu bana :)  Zekai Tunca’nın “gülü susuz seni aşksız bırakmam” daha önce hiç dinlemediklerine adım gibi eminim.

“tek noktaya dalmış, içimin mahşer gürültüsünü dinliyorum”

87.5 mhz ile 108.0 mhz arasındaki yolcuğu hep diğerlerine göre daha sevmişimdir. İlk serüvenim “uzakları yakın eden radyo” ile başlamıştı. Aslında bu durum önceleri mecburiyetten hasıl olmuştu. Çünkü anadolunun o sessiz ilçesinde başka frekansda anladığım dilde yayın yapan yoktu. 93.7′nin üzerlerinde bir yere gelince tolga çandarlar, nalan altınörsler,zekai tuncalarla, adını sanını bilmediğim gönlümün tellerin titreten şarkılar, nağmeler dinledik. “Buyrun Radyo”, “Gecenin İçinden”, “Sizin için Seçtiklerimiz” cıngıllarını takiben türkçesi saf, samimiyeti içten radyo programcıları sayesinde hepimiz bir dönem radyocu olmayı istemişizidir sanırım. Ünsiyetim öyle boyutlara ulaşmıştı ki Öss’ye hazırlanırken sözel soruları çözerken bile trt fm dinleyebilen bir tip olmuştum.

Şimdilerde ise ulusal veya yerel radyo kanallarını gezerken karşılaştığımız sevgi pıtırcığı, hani şu hepimizi koşulsuz seven, gönül kulağımıza -bir türlü sevemediğim ifade- talip olan radyoculardan sonra  radyo dinleme veya radyocu olma hevesinden olağanca hızıyla vazgeçebildik.

Gittiğim veya bir süre kalacağım şehirlerde özellikle yerel radyo kanallarını dinlerim o bölgeye, insanına, kültürüne dair birçok şeyi öğretir bu bana. Tabiki program saati iki saat olup, reklamdan arta kalan 35 dakikalık yayın değil bahsettiğim şey. O şehrin çarşısını,pazarını,kasabını öğrenmek istersen cadde ve sokak gezersin. “Maddi imkansızlıktan dolayı radyoda reklam lazım” fikriyatı beni ilgilendirmiyor. İki şarkı dinleyeceğim diye bilmem ne peynirlerinin,sucuklarının yada indirimdeki mağzanın reklamı gün boyu beynimin içinde yankılanırken ne anlarsın sen benim “gönül kulağım”dan.

Önceleri frekans ararken, İstanbul’a gelişle birlikte frekans değiştirmeye yeltenmekte başka bir ruh bunalımına sebep olabiliyordu. Örneğin tam ilkay akkayı dinliyorsunuz, çızırtıyı düzeltmek için milim kaydınız fona Hakan Taşıyan falan gelebiliyordu yani. Bu karışıklıkta elbette zamanla aklınızda tuttuğunuz kanallar oluyordu. Mustafa Cihat’ın yayın yönetmeni olduğu dönemde marmara fm stabil kaldığım kanalların başındadır mesela. İbrahim Sadri’nin şiire benzettiği şeyleri okumasını yasa desteği ile yasaklanması isteyenlerdenim belki evet ama çok iyi bir radyo programcısı idi bence. Sabah kuşağında gazete manşetleri,kültür-sanat haberlerine dair enfes yorumlarının olduğu Eşref Saatini uzun süre takip etmiştirim. Aykut Kuşkaya’nın akşam saatleri yayını iş dönüşü trafikteki tek tesellim idi. Feridun Özdemir’i ise hiç sevemedim bilmesini isterim. Eski tadı yok Marmara’nın. Radyo gece dinlenir ve hergün aynı playlisti yayına vermek bir süre sonra sizi “hadi canım sende” durumuna getirir.

Bir görünüp kaybolan Ahmet Savaş’ı buluşum, Uğurşen Bayrak’ı,Sevil Orhanlı’yı dinleme ısrarım 2002-2005 yıllarında Radyo7cilerden eyledi beni.Üniversitedeki arkadaşlarla anten olarak çatal kullandığımız küçük radyo en güzel anılarımızın fonu için vargücü ile çalışırdı.Tamam itiraf ediyorum ki Kahraman Tazeoğlu’nu Mavi Ada’sınıda dinlemişliğim vardır . Eskiden o kadar kötü bir programcı değildi. Yılların tecrübesi onda bence başka birşey olarak zuhur etti.

Muzo vardı o dönemlerde birde.Belki hala var. Gecenin bir yarısı yastığa gömülüp gülmenin ne riskli bir eylem olduğunu şimdilerde daha çok anlıyorum. Kırmızı Başlıklı Kız küçük ama komik radyocuydu. Şimdilerdekiler planlanmış espri yapıp, “bak şuraya da toplu gülme sesi ver herkes burada gülüneceğini anlasın ” tipinden. Moral fm, Burç fm,Dünya radyo, Cem radyo, Yön fm’de sıkca uğradıklarımdan.

Hep merak ettiğim o ambiansı Radyo 15′de programcı arkadaşımın canlı yayın sunuşuna tanık olmakla tecrübe ettim. Çok büyülü birşeydi bence. Radyo 15′te çizgisi ile enlerimizin başında gelir. Genel Yayın yönetmeni Cengiz Bey özellikle mutfakdan yetişen radyo programcılarındandır. Rayad’ın düzenli “tematik radyo ödülü” sahibidir. Güzel insanlar mekanıdır.

Lise yıllarında müdür yardımcısı odasına her gittiğimde duyduğum kadarı ile daha sonra ise kendi keşfimle sıkı bir Akra fm dinleyicisi olup çıktım. Klişe olmayan tarafı ile hakikaten cıngıllarından çalıntı ile radyoculuğun yüzakları bence. Merhum Mahmud Es’ad Çoşan efendinin  sohbet kayıtları, radyo programcılarının kalitesi, beni benden alan ezgileri ile sabit frekansım oldu. Bilgisayardan kapatsanız telefondan dinlemeye devam etme iştiyakınız oluyor. Allah hakkı konuşan herkesden razı olsun.

Fark ettim de çalışmaktan ziyade işe gitme aşamasında daha yoruluyoruz gibi. Ana kent bir şehirde yaşayıpta bundan şikayetçi olmak biraz afaki durabilir lakin efendim şehir zor diye insancıklarında bunu daha çetrefilli hale getirmeleri artık tahammülsüz oluşumuzun göstergesidir.

Önceleri bey kelimesinin herkese verilmediği İstanbul’da, bir diğer kıyı semte gitmek isteyenler arasında vapura veya sandala binerken bir çekişme yaşanırmış. Bu çekişme şimdilerde yapılan tarzda değil elbette.

-”Efendim önce siz buyurun.”
-”Yok efendim, olur mu öyle şey.Lütfen önce siz buyurun.”

kabilinden yani.

Nezaket öyle hale gelirmiş ki bu diyalogların uzun sürmesine müteakip geç kalanlar “Efendim Kuzguncuğun haşaratından, Çengelköyün zerzevatından, Beylerbeyinin teşrifatından geç kaldım. Af buyurursanız sevinirim.”derlermiş.

Toplu taşıma araçlarına binerken elbette bir telaşınız, oturarak gitme kaygınız olabilir. Lakin ayakta gidişiniz bu kadar mı zor birşey ?

İnsanları iteleye iteleye binen her kişinin kaptığı koltukta bir zafer kazandığına denk rahatlığına, genişliğine hâlâ şaşırıyor oluşum için sanırım kendimi suçlamam lazım.

Bazen düşünürüm banka boşaltıp, kamuya zarar verip,hırsızlık yapanlarla toplu ulaşım araçlarında bu güruh arasında bağlantı kurabiliyorum. Herkes imkanı dahilinde bir diğerini “aklınca” alt ediyor. Erdem, Nezaket kişi isminden ziyade sözlüklerimizde başka birşeye denk gelmeli.

Yukarıdaki sözler bir şiir değil. “Harika bir rap müzik örneği” başlığı ile belki otuz kere farklı isimlerden yollanmış maildir bu… Üşenmemişler gençler… Müzik ve klip eşliğinde yollamışlar. Üzerinde çalışıldığı, hayret ettirecek şekilde üzerinde ciddi çalışıldığı belli… Gariban bir kadıncağızın sabah programlarının birinde anlattığı dramatik bir öykü bu aslında. Yanlış anlamadıysam, çocuklarıyla birlikte dilencilik yapmaya zorlanan annenin anlattıkları. Garip ve yaralayıcı olan şeyse, onları bu hale zorlayan kişinin, kadının kocası ve çocuklarının babası olması… Kadıncağız, eğer anlattıkları doğruysa, kayınvalidesine şikayet etmiş bu durumu, o da çaresiz anlaşılan, çocuklarını al ve kaç bu evden demiş…

Kadınların önce hep birlikte, bir konuşup bir ağladığı, hemen ardındansa ellerinde pullu oyalı mendillerle halay çekmeye durduğu bu tip sabah programlarını seyretmiyorum. Kadın kadına dertleşmeyi, kadın kadına hayat hikayesi paylaşmayı, kadın kadına dostluğu çok önemsediğim halde… Sırrı dökük, ilgi canavarına yenik bu tip programlar dertleşmeyi, paylaşmayı, ve dostluğu değil, adeta kadın düşmanlığını, kadını kadınla aşındırmayı, kadını kadınlığıyla oynamayı, deşmeyi, yerleştirdiği için… Sevmiyorum sabahları televizyon seyretmeyi…

Mağduriyetleri hakiki hallerden çıkarıp, seyirlik bir şova dönüştüren, üstelik bunu da kadın imgesi üzerinden bir tür metaya, kazanca çeviren bu tür ucuz televizyonculuk vicdanımızı yaralıyor aslında. Şaşırmaya, hayret etmeye, kırılmaya, kedere ve ibret almaya imkan tanımayan bir ifşaat gayyası her biri de… Üstelik her ne kadar eleştiriyor gibi dursalar da yaptıkları şey, yaşanan sapkınlıkları, normalleştirmek oluyor. Her sabah bu tip patolojik vakaları dinleyerek, “hayatta bu da olabilirmiş” demeye başlıyor insan… Bir müddet sonra, kızına tecavüz eden babalar, çocuklarını dilendirmeye zorlanan ebeveynler, ana-babasının gırtlağına bıçak dayayan evlatlar, sahipsizlik yüzünden böbreğini satılığa çıkaran nineler, sıradan vakalara, alışıldık işlere dönüşüyor ne yazık ki…

İnternet ortamında her birisi de yüksek tahsilli, üstelik de mütedeyyin kesimden olan otuzu aşkın genç, yukarıdaki klip haline getirilmiş, arkasına özenle müzik döşenip, yine özenle üzerine ve altına yazı döşenmiş bu hikayeyi birbirine gönderip gülme efektiyle birlikte yorumlamışlar… Vaka çok dramatik elbette. Ama onu bir espri konusu yaparak güncellemekse, bambaşka ve bence daha derin bir sorun…

Bu , bizim artık hayatta üzülecek bir şeyimizin kalmadığını gösteriyor…

Kocası tarafından çocuklarıyla birlikte dilenmek zorunda bırakılan kör bir kadın, hiç teklemeden arka arkaya kurduğu bu vahim cümlelerle sadece bir gülünç saniyesidir artık bizler için…

Gülünç olan nedir ? Tam tersine bu durumdan kıyamet alameti görmüşcesine ürktüğümü söylemeliyim…

Bu kadar oportünist, bu kadar soğukkanlı, bu kadar profesyonel bir uzaklaştırış… Zaten bizim hepimizin, o kör kadından çok evvel çekip gittiğimizin resmi değil mi ?

“Al kendini, git!”… Modern dünyanın bize en büyük hediyesi bu olsa gerek. Ne kendin diye bir şey var, ne de gidecek bir yerin… Ağlanacak halimize güleriz, bu bizim hikayemiz.

Sibel Eraslan- Gerçek Hayat-Sayı 2009-50

en iyi öğrenci
en iyi çalışan
en iyi eş
en iyi insan
en iyi anne/baba
en iyi arkadaş/dost
en iyi o/şu/bu

Lütfen efendim birbirimizi kandırmayalım.

Tamam eşref-i mahlukatız lakin hamurumuz çamurdan.
İlla da sempatik olacağım/olmalıyım diye birşeye inanıp kendinizi hırpalamayın. Zaten hilkatimiz buna müsait değildir. Sizi sevmeyenlerin olduğu fikri bence herkes tarafından sevilme fikrinden daha emniyetli.

eloğlu binlik bozdurur

ben bozduramam

eloğlu başını yastığa kor komaz uyur

ben uyuyamam

eloğlu sofrasında dokuz türlü

benim aç yattığım olur bazen

benim evim gecekondu

eloğlunda apartıman

eloğlunda ince müzik

benimkisi aman aman

benim kuru başım bana yeter

eloğlunda karı kızan

ben keçileri kaybettim

eloğlunda usta çoban

bu soyadı bana haram

metin eloğlu

1941 doğumlu Ayşe Şasa hatıratına başlarken soyadını yıllar yılı özellikle telefon görüşmelerinde kodlamak zorunda olduğunu vurguluyor.Doğumuyla birlikte hep bir “istenilmeyen” kişi olmuş gibi. Çerkes bir aileden gelen annesi aslında erkek çocuk sahibi olacağını zannediyormuş, gelen hediyeye tavrı ise bir kaç gün süt vermemek olmuş. Ah, bir çocuk için en acı başlangıçtır bence. Dakika bir, yenilgi bir.

Annesi Melike Şasa ve babası Avni Şasa o dönemlerde varlıklı(!),medeni(!) sürekli Avrupa’ya giden bir ebeveyn. Hal böyle olunca Ayşe Şasa “asri” mürebbiyelere teslim edilmiş bir çocuk. Allah’ı Gott diye öğrenen, elinden tutup kiliseye ayine götürülen, dayanıklı olsun diye karların üzerinde yatırılan,bir çocuk için cezadan çok zulüm olan mürebbiye eğitimini yıllar sonra mürebbiyesinin “zengin ama çok şansız bir çocuktun” cümlesi Şasa’nın çocukluk yıllarının özetini veriyor.

Şasa’nın dayısı Rauf Orbay,ananesi ve teyzesi bu küçük kız çocuğunun içindeki çığlıklara şahit olsalarda anne ve babaya yine de birşey diyemiyorlar ve mürebbiyeler kabusu Şasa’nın ruhundaki depremi meydana getiriyor. Denizin kenarında, şişenin içine konulan notta “ben çok mutsuz bir çocuğum, bu notu bulan lütfen beni arasın!” derken aslında ileriki yıllarda bariz bir şekilde görülecek nevrotik sürece -maalesef- merhaba demiş oluyor.

Arnavutköy Amerikan Koleji’ne başlaması ailesinin “alaturka herşey ayıp” mantığıyla birlikte, annesinin “yatılı okula vereceğim,ayakaltında gezmesini istemiyorum” demesi ile vuku buluyor. Annesinin bir türlü sevemediği bir çocuk. Babası ise ona karşı biraz daha naif. Bastırılan çocuk kolejin gözbebeği iken aileden yine geçer not alamıyor.Silik bir kişi olarak kalması konusunda ailesi hayli ısrarcı.

Alman dadının Almanca mecburiyeti,kolejin ingilizcesi derken zaman zaman Şasa kendi dilini unutuyor.Virgina Woolf,Kafka,Camus ,Sartre okuması şart çünkü o hümanizm başlığı altında,nihilistliğe yakın bir mesafede geleneğe, vahye,ahiret düşüncesine karşı kışkırtılan “modern aydın olma” adayı ! Oysa o en çok Sait Faik’i seviyor. Sırf bu yüzden “menfi herifleri neden okuyorsun?” diye babasından azar bile işitebilen bir kişi o.

Kolejin sonlarına doğru Şasa “Yaşadığımız Odalar” isimli oyunu yazıyor ve çok sükse yapıyor.Cevat Çapan o dönem ki köşesinde hayli övüyor onu ve arkadaşlarının ortamında karşılaşıp hayli etkilendiği hatta daha sonraları manevi babası yerine koyduğu Kemal Tahir ona “maskaralık yaptığın sürece seni alkışlar,ciddi birşey yaptığında kimse suratına bakmaz, yolunu ona göre
seç!” diyerek Şasa’yı uzun uzun düşüncelere sevk ediyor.

Zengin olmasına rağmen “tok evin aç kedisi” Şasa.Az harçlıklı yılları onu ek işlere yöneltiyor. Yeşilçam sinemasında asistanlık yapıyor. Türk sinemasına karşı muhalefet duygusunun tavan yaptığı bir dönemde “Atıf Yılmaz’ın asistanıyım” dediği bir ortamda hayli alay konusu oluyor.Ailesinin onayı olmadığı halde, sırf o buhranlı evden kurtulmak için ilk evlilik Atilla Tokatlı ile oluyor. Mali açıdan zorgünler yaşayan Atilla Tokatlı’ya Atıf Yılmaz, Ayşe Şasa’ya ise senarist Vedat Türkali iş veriyor ve Şasa asistanlıkdan Vedat Türkali’nin sekreterliğine geçiş yapıyor. Maddi sıkıntılarla birlikte zayıf bünyesi ve sinirleri olan Şasa nevrotikliğe daha hızlı adımlarla yol alıyor.Ve ilk evlilik hazin bir şekilde sonlanıyor. Çok sonraları ise Atıf Yılmaz hayat arkadaşı oluyor Şasa’nın. Lakin o da mutlu sonun tanımı olmuyor.

Kırılganlıklarının faturası Şişli’deki La Paix hastanesine kaldırılmakla patlak veriyor. Anne kızının hastalığına üzülmeyi tercih etmek yerine “elalem ne der” sorusunun çengeline takılıp Şasa’yı o dönemde bile hırpalayabiliyor. Akıl hastası olduğuna asla inanmayan Kemal Tahir “Dünya çilesinden kaçamazsın, hayatın meşakkatinden kurtulamazsın! İstersen dünyanın en zengin adamı ol,servet insanı çileden korumaz.Biz dünyaya çile çekmeye ve pişmeye geldik” cümleleri ile Şasa’ya yol gösteriyor aslında.

Az bir zaman sonra Şasa önce manevi babasını, daha sonra ise fizyolojik babasını kaybediyor. Kişisel kanatimdir ki birinci ölüme bence daha çok üzülüyor…Kimsenin dost olmadığı, kederin çok olduğu Şasa’nın zor günlerinde ortak arkadaşları Fevzi Turan’a Bülent Oran’ı soruyor. Ve “söyle Bülent beni arasın” diyerek huzura talip oluyor. Önceleri dost olan Oran sonraları Şasa’nın şifası, eşi, yoldaşı oluyor…

Nevrotik hastalığının en şiddetli dönemlerinde Bülent Oran etrafında pervane.81 ve 82 yılları. Şasa tanışması başlıca bir konu olabilecek Füsusu’l Hikem’i okuyor. Okudukça berraklaşıyor.Sorularının yanıtlarını, rahmeti,maddi-manevi şifayı buluyor.Sonraları İsmet Özel’le tanışması, Gayrettepede’ki evde uzunca sohbetlerine denk geliyor. Dergah’dan Mustafa Kutlu ilgisine denk geliyor.Mahmut Erol Kılıç ise bu evrelerde önemli kişilerden biri.

Önce namaz, sonra ise örtü yolculuğu oluyor Şasa’nın.
Bu yolcuğu sürekli destekleyen Bülent Oran örtüsüne mesafeli. Aralarında İmam nikahı kıyılması için eşinin ısrar edişini, Şasa’yla camiye gitmeyi kendisinden on adım geri gelmesi şartı ile kabul ediyor.İnşaat işçisi iki kişinin şahitliğinde muradına eriyor Şasa. Katıldıkları bir televizyon programında Bülent Oran, bu tavrının “bağnazlık” olduğunu yüksek sesle söyleyerek  kadınının kalbini birkez daha kazanıyor. Annesini tarafında asla takdir edilmeyen Şasa, örtüsü ile annesini ziyaret edişinde avaz avaz çığlıklar yankılanıyor beyninde. “Çıkar o başındakini!” Anne ve babasına göre “Din sadece kapıcılar,temizlikciler için olan birşey. Ve İslam Batı’dan geri kalışımızın tek sebebi !” Hep yaramaz olan bu çocuk hiç mi onu sevindirecek birşey yapmayacak ?

Sonraları mürşidi kamilli yıllar.Berraklaşan bir zihin. Mutlu bir Ayşe ve huzur. Ruh macerası aradığını buluyor. Şasa O’na kavuşuyor.Hayatının ilk yarısını korku filmi diye tanımlayan kadın, “Allah hepimizi ve özellikle yeni nesli böylesi azaplardan esirgesin” duasına amin diyerek bizi şahit kılıyor…

iyi ki söylüyor…

“Yeryüzüne birlikte geldiniz ve sonsuza dek birlikte yaşayacaksınız. Ölümün ak kanatları günlerinizi bölene dek birlikte olacaksınız. Ama bırakın da bunca beraberliğin arasında birazda boşluklar olsun. Birbirinizi sevin ama sevginin üzerine bağlayıcı anlaşmalar koymayın. Bırakın yüreklerinizin sahilleri arasında gelgit çalkalanan bir deniz olsun sevgi. Ekmeğinizi bölüşün ama aynı lokmayı dişlemeye kalkmayın. Şarkı söyleyin, dans edin, eğlenin birlikte ama ikiniz de birer yalnız olduğunuzu unutmayın. Yüreklerinizi birbirine bağlayın ama biri ötekinin saklayıcısı olmayın. Çünkü ancak hayatın elidir yüreklerinizi saklayacak olan. Hep yanyana oturun ama birbirinize fazla sokulmayın. Çünkü selvi ile meşe birbirinin gölgesinde yetişmez.”  H.Cibran/Ermiş

Hişt insanoğlu !

Hem tevekkül eriyim diye yola çık hem de yemek temennisinde bulun !

Ayrıntılı bilgi için bknz: ele verir talkını kendi yutar salkımı.